Hoe ben je in aanraking gekomen met VV Maarssen?
"Dat begon via mijn zoontje. Hij begon met voetballen bij OSM ‘75 toen hij een jaar of 3,5 was en heeft daar zo’n 2,5 jaar gespeeld. Een paar van zijn vriendjes voetbalde bij VV Maarssen. Zodoende werd hij daar af en toe gevraagd om mee te spelen als ze mensen tekortkwamen. Eerst wilde hij helemaal niet overstappen, maar op een gegeven moment wilde hij niet anders meer. Hij is bij de jongste jeugd begonnen en voelde zich meteen thuis. Al snel werd hij gevraagd voor de selectie, maar hij wilde gewoon lekker met zijn vriendjes blijven voetballen. En dat doet hij nu nog steeds."

Wat was voor jou de reden om je actief in te zetten voor de club?
"Vanaf het begin ben ik me gaan inzetten. Bij OSM was ik al trainer van zijn team, en toen we overstapten naar VV Maarssen wilde ik dat graag voortzetten. We begonnen met een echte vriendengroep, waarbij veel ouders ook betrokken waren. Niet omdat ze per se iets moesten doen, maar omdat ze overal van op de hoogte wilden zijn. Zelf ben ik ook een voetballer in hart en nieren. Ik ben begonnen bij het oude USV Holland, heb nog bij Elinkwijk gespeeld, een seizoen bij VV Maarssen, bij Utrechtse Boys, Domstad en IJFC, en daarna weer bij OSM. Ik heb nog gevoetbald tot ik m’n onderbeen brak. Toen dacht ik: het is mooi geweest. Maar toch begon het weer te kriebelen, en nu speel ik alweer mijn vierde seizoen bij Maarssen 45-plus."

Wie van het eerste team dat je trainde ken je nog?
"Dat zijn er nog best wat! We begonnen met jongens als Jasper, Tristan , Valentijn, Daan en Mitchell. Deze vijf zitten nog steeds in het team. Alleen in het eerste jaar zijn er twee of drie afgevallen. Daarna is het team steeds verder opgebouwd. We beginnen nu aan ons achtste seizoen met een groep van 17 man – eigenlijk te veel, maar wel heel gezellig."

Hoe verdeel je de taken met je collega-trainer?
"Vanaf het tweede seizoen is Richard Hijmenberg erbij gekomen, en sindsdien doen we het samen. Ik verzorg de trainingen, het wisselbeleid en de opstellingen. Richard doet alles eromheen: hij regelt wie er wel of niet komt trainen, beheert de materialen en zorgt dat alles in orde is – van EHBO-koffer tot trainingsballen. Sinds we op een heel veld spelen hebben we ook een vaste vlagger, Alex Peek, en als hij een keer niet kan, hebben we altijd wel een invaller. Alleen een scheidsrechter regelen blijft soms lastig, maar dat is een bekend probleem overal."

Wat was je sportieve hoogtepunt?
"Zonder twijfel het winnen van de KNVB-beker met de JO15-4. Vanaf de JO11 deden we elk jaar goed mee in de beker: kwartfinales, halve finales… Maar bij de JO15 liep het zó goed dat we uiteindelijk de finale haalden én wonnen. Dat was echt een topmoment. Het voelde als een echte bekercampagne."

Hoe blijf je gemotiveerd om elke week weer op het veld te staan?
"Dat komt vooral door de sfeer in het team. Het is zó gemoedelijk, er is zelden iets aan de hand. Soms denk ik op een regenachtige dag: ik heb even geen zin. Maar dan kijk ik in de app en zie ik dat er gewoon weer 10 of 11 jongens zin hebben om te trainen. Dan is de motivatie er meteen weer."

Zijn er tradities of rituelen ontstaan in al die jaren?
"Zeker! Vanaf het begin hebben we een vaste kern die ieder jaar groter wordt. Als iemand een paar keer heeft meegedaan en goed in de groep valt, is dat meestal genoeg. Aan het eind van elk seizoen sluiten we af met een toernooi, vaak in Duitsland of België. Afgelopen juni zijn we naar Weert gegaan – dat zijn echt de hoogtepunten van het seizoen."

Welk team ga je volgend seizoen trainen?
"Komend seizoen ga ik de JO19-4 trainen. De kans is groot dat we tegen teams spelen met tweedejaars JO19-spelers, dus het zal een uitdaging worden. Maar dat maakt het ook weer mooi om te zien hoe we ons ontwikkelen."

Heb je nog dromen of wensen met je team?
"Mijn grootste wens is dat de jongens plezier blijven hebben. Dat is waar ik het allemaal voor doe. We hebben een team waarin alles wordt geaccepteerd. Als iemand elke wedstrijd een penalty veroorzaakt, wordt daar niet boos op gereageerd – dan zeggen we lachend: 'Daar heb je hem weer!' Die sfeer, dat onderlinge vertrouwen en plezier, dat is goud waard. Ik heb ze weleens verteld dat ze me doen denken aan het Nederlands Elftal van 2010: misschien niet het beste team op papier, maar wel een hechte groep die alles voor elkaar over heeft."

Tot slot: heb je al een officiële VV Maarssen-trainersjas?
"Zeker! Die heb ik van de ouders van de jongens gekregen – een superleuk gebaar waar ik nog steeds trots op ben."

Interview door Paul Blank, communicatie@vvmaarssen.nl