Remco Kroon in gesprek met Paul Blank
Remco Kroon, al jaren een vertrouwd gezicht langs de lijn bij VV Maarssen. Wat begon als een betrokken vader langs het veld, groeide uit tot een intensieve rol als trainer en coach van meerdere jeugdteams. In dit gesprek vertelt Remco over zijn motivatie, zijn visie op jeugdvoetbal en de balans tussen werk, gezin en vrijwilligerswerk.

Hoe ben je eigenlijk bij VV Maarssen terechtgekomen?
“Dat begon met mijn oudste zoon, Martijn” vertelt Remco. “Hij voetbalde eerst bij Hercules, maar toen wij negen jaar geleden naar Maarssen verhuisden, was de overstap naar VV Maarssen logisch. Hij begon hier ongeveer in de Onder 8, één van de eerste lichtingen die in competitieverband speelden. Dat was bij Edwin als trainer. Vanaf dat moment rolde ik er eigenlijk vanzelf in.”

Zoals bij veel ouders begon zijn betrokkenheid klein. “Je assisteert bij een training, fluit een wedstrijd. Er is altijd een groepje ouders dat dat oppakt. Voor je het weet sta je er iedere week.”

Maar op een gegeven moment werd je meer dan alleen een helpende ouder.
“Ja, dat klopt, bij de JO10 ben ik echt begonnen als trainer. Dat was samen met Wilco, inmiddels een goede vriend. We deden het bewust samen. Eén van ons richtte zich meer op de teamdynamiek en coaching en de ander iets meer op het technische voetbalgedeelte. We zaten allebei op één lijn en vooral via positieve coaching jongens beter te maken: complimenteren, sterke punten benadrukken en spelers betrekken bij hoe het beter kan.”

Die aanpak wierp vruchten af. “In het begin is dat lastig op die leeftijd. Maar nu, bij de Onder 17-4, denken de jongens echt mee. Ze komen zelf met ideeën en tips. Dat vind ik prachtig om te zien.”

Wat vind je het mooiste aan het trainerschap?
“Het samen doen,” zegt Remco zonder aarzeling. “Die saamhorigheid creëren. Dat je samen ergens voor staat, ook als het even niet goed gaat. Fouten maken mag, zolang je het samen oplost. Dat gezamenlijke gevoel is voor mij het belangrijkst.”

Dat hij zich serieus nam als trainer blijkt ook uit de cursussen die hij volgde. “Via VV Maarssen heb ik een aantal trainingsavonden gedaan. We kregen begeleiding van Andre Sleurink, iemand met een achtergrond in het profvoetbal, onder andere bij PSV. We leerden trainingsvormen uitzetten en kregen een uitgebreid draaiboek per leeftijdscategorie. Daar gebruik ik nog steeds onderdelen van.”

Welke spelers zijn je bijgebleven uit die eerste jaren?
“Martijn, mijn eigen zoon natuurlijk, en Isha,” vertelt Remco. “Isha is nu onze aanvoerder en echt de spreekbuis van het team. Van die eerste lichting zijn er nog een paar over, maar er is ook veel doorstroming geweest. Sommige jongens groeiden door naar hogere teams, anderen bleven in hun eigen tempo. Dat vind ik juist mooi: iedereen krijgt de ruimte om zich op zijn eigen manier te ontwikkelen.”

Wat was jouw sportieve hoogtepunt?
“Met het Onder 10-team van mijn andere zoon, Casper, dat oorspronkelijk bij DWSM speelde en dat ik daar al een paar jaar trainde, zijn we tijdens de coronaperiode met het hele team overgestapt naar VV Maarssen. Het was een team met verschillende leeftijden dat twee jaar bij elkaar mocht blijven. In één jaar tijd werden we drie keer kampioen. Dat was echt bijzonder.”

Toch draait het voor hem niet alleen om winnen. “Dat team was complementair aan elkaar. Vrienden onder elkaar. Uiteindelijk gingen ze weer uit elkaar naar verschillende leeftijdscategorieën, maar de meesten voetballen nog steeds. Dat zegt genoeg.”

Je combineert dit alles met een drukke baan. Hoe houd je dat vol?
Remco werkt bij Mediq, een zorgbedrijf met ambitieuze doelstellingen. “Plannen is het sleutelwoord. Ik sport ’s ochtends vroeg, maak duidelijke afspraken en verdeel taken met andere ouders. Bij ons zijn er nu vier ouders die het team begeleiden. Zo kun je elkaar opvangen als iemand een keer niet kan.”

Toch moest hij grenzen stellen. “Ik heb een tijd twee teams tegelijk getraind en was ook lichtingscoördinator. Op een gegeven moment heb je te veel ballen in de lucht. Thuis heeft mijn vrouw ook een eigen bedrijf. Dan moet je keuzes maken. Nu geef ik één avond training en coach ik de wedstrijden. Dat is het maximum.”

Zijn er vaste rituelen binnen jouw team?
“Tijdens de rust stellen we altijd drie vragen,” vertelt Remco. “‘Wat gaat er goed? Wat kan beter? Wat moet stoppen?’ Meestal krijgt de aanvoerder eerst het woord, daarna de rest. Soms nemen we hun advies letterlijk over.”

Hij geeft een concreet voorbeeld. “Laatst tegen De Meern kregen we veel doelpunten tegen. In de rust stelde onze aanvoerder voor om zelf te gaan keepen, en onze centrale middenvelder wilde graag met een ander type speler centraal spelen. We maakten een paar aanpassingen en de tweede helft ging het veel beter. We wonnen niet, maar kregen geen goals meer tegen. Dat lossen we samen op.”

Wat motiveert je om iedere week weer op het veld te staan?
“De sfeer,” zegt Remco. “In een lager team is plezier het allerbelangrijkste. Iedereen moet zich gewaardeerd voelen, ongeacht niveau. Ik zorg dat iedereen voldoende speelminuten krijgt. Winnen is leuk, maar niet ten koste van alles.”

Je team is behoorlijk divers. Wat betekent dat voor jou?
“We hebben jongens met diverse achtergronden. Dat is fantastisch. Ze dollen met elkaar, vormen echt een team. Voetbal verbindt. Dat zou ik enorm missen als ik stop.”

Ga je volgend jaar door?
Hij twijfelt. “Ik heb drie vaders gemotiveerd om het stokje over te nemen, maar begeleiding is nodig. Je kunt niet zomaar alles overdragen. Ik denk dat het goed is als iemand anders het een keer doet. Of ik doorga, weet ik nog niet.”

Heb je nog dromen voor dit seizoen?
“Zo hoog mogelijk eindigen,” zegt hij eerlijk. “En ja, kampioen worden met de JO17-4 zou prachtig zijn. We waren dichtbij in de eerste periode. Maar belangrijker is dat we eerlijk en sportief blijven spelen.”

Tot slot: heb je eigenlijk een officiële trainersjas van VV Maarssen?
“Ja, die heb ik. Maar ik draag hem zelden. Het zit niet in mijn systeem om eraan te denken.”