Lano Vink in gesprek met Paul Blank over zijn voetbalcarrière bij VV Maarssen. Een carrière die begon op jonge leeftijd en zich inmiddels heeft ontwikkeld tot een vaste plek in het eerste elftal, dit seizoen en ook volgend seizoen. Wat volgt is een open en eerlijk gesprek over groei, tegenslagen, vriendschap en ambities.

“De meeste mensen noemen me Lano,” begint hij met een glimlach, “maar mijn echte naam is Giuliano Vink.” Geboren en getogen in Maarssen, begon zijn voetbalreis bij de lokale club. De exacte leeftijd weet hij niet meer, maar zijn eerste stappen op het veld zette hij in de F11, onder begeleiding van zijn vader, Robert Vink. “Hij was toen trainer, dus dat maakte het wel bijzonder.”

Van die F11 werkte Giuliano zich stap voor stap omhoog binnen de jeugdopleiding. Dat ging niet in één rechte lijn. “Ik heb in de F3 en F4 gespeeld, daarna E3, E1, D3, D2… en zo door. Uiteindelijk kwam ik in de C1 terecht.”

Een belangrijke rol in zijn ontwikkeling speelde trainer Gerwin Kok. “Hij heeft echt veel tijd in mij gestoken toen ik nog jong was. Vooral als spits heb ik veel van hem geleerd.” Die lessen zijn hem bijgebleven: altijd in beweging blijven, aanspeelbaar zijn en ruimtes herkennen. “Niet stilstaan, dat is echt iets wat hij erin heeft gehamerd.”

Een van de hoogtepunten uit zijn jeugdperiode is zonder twijfel het kampioenschap met de Onder 17. “Uit tegen GVVV, op het hoofdveld, dat was echt een mooi moment.” Wat het extra bijzonder maakte, was zijn persoonlijke ontwikkeling binnen dat team. “Ik begon eigenlijk als wisselspeler, maar groeide langzaam uit tot een belangrijke speler.” Die groei kwam deels door omstandigheden. “Ik kwam er later bij en het team stond al goed. Het was echt een vriendenteam. Door blessures kreeg ik mijn kans en die heb ik gepakt.”

Na de jeugd volgde de stap naar de Onder 23, een fase die hij als wisselend ervoer. “Het was best rommelig. Ik speelde soms bij Onder 23 en soms bij het tweede. Daardoor wist ik niet altijd waar ik aan toe was.” Die onzekerheid maakte het lastig om ritme op te bouwen, maar het hoorde bij het proces.

Zijn eerste minuten in het eerste elftal kwamen enkele jaren geleden, mede door blessures binnen de selectie. “Aan het einde van het seizoen mocht ik aansluiten. Dat was onder trainer Richard Beekink.” Toch duurde het even voordat hij echt doorbrak. “Vorig jaar was nog een vreemd seizoen. Pas dit jaar ben ik echt uitgegroeid tot basisspeler.”

En dat blijft niet onopgemerkt. Met 17 doelpunten in de competitie is Lano een van de smaakmakers van het team. “Dat had ik aan het begin van het seizoen niet verwacht,” geeft hij toe. “Maar het is zo gelopen en daar ben ik natuurlijk blij mee.” Als spits weet hij als geen ander hoe belangrijk doelpunten zijn. “Je wordt er op beoordeeld. Scoor je niet, dan sta je ernaast.”

Toch ziet hij ook een verandering in zijn spel. “Vroeger was ik misschien wat afwachtender, maar nu lever ik meer arbeid. Ik werk harder voor het team.” Die ontwikkeling maakt hem completer als speler en draagt bij aan het succes van het elftal.

Volgens Giuliano ligt de kracht van het team in de onderlinge band. “Het is een jonge groep die al lang met elkaar speelt. Ook buiten het veld gaan we veel met elkaar om.” Een trainingskamp in Valencia gaf daar nog een extra impuls aan. “Dat heeft ons echt dichter bij elkaar gebracht.”

Hoewel de basis van het team uit een hechte vriendengroep bestaat, voelt Giuliano zich daar volledig onderdeel van. “Met iedereen kan ik goed opschieten. Met sommige jongens, zoals “Guillermo Rosalia”, heb ik misschien net iets meer, maar het is echt een hechte groep.”

Naast het voetbal werkt Giuliano fulltime bij Rosco Catering, waar hij zowel in de keuken als op kantoor actief is. “Twee dagen in de keuken en drie dagen in de sales.” Hij heeft een mbo-diploma in marketing en communicatie en combineert werk en voetbal zonder problemen. “Het loopt eigenlijk goed naast elkaar. We hebben het er wel eens over op werk, met Hans Ros, maar dat blijft beperkt.”

Een van de meest recente wedstrijden die indruk maakte, was de derby tegen OSM. “De vorige keer verloren we ruim, dus dit was echt een moment om te laten zien hoe we gegroeid zijn.” Die groei was zichtbaar: het team bood goed weerstand en kwam zelfs op voorsprong.

Voor Giuliano persoonlijk was het een wedstrijd met twee kanten. Hij miste een penalty, maar herpakte zich snel. “Ik hoorde achteraf dat ze mijn penalties hadden bestudeerd. Ik schoot hem in dezelfde hoek als altijd.” Toch liet hij zich niet uit het veld slaan. “Je moet door, er was nog genoeg tijd. En we hebben vaker laten zien dat we terug kunnen komen.”

Die veerkracht typeert zowel hem als het team. “Er zit echt een vechtersmentaliteit in.” Dat werd ook zichtbaar bij de 2-1 voorsprong. “Toen kwam er echt iets los. Met vrienden langs de kant die staan te juichen, dat geeft extra energie.”

Met nog een aantal wedstrijden te gaan, richt Giuliano zich op een sterk einde van het seizoen. Zijn persoonlijke doel? “25 doelpunten zou mooi zijn.” Met nog vijf wedstrijden te spelen lijkt dat haalbaar.

Ook voor volgend seizoen kijkt hij positief vooruit. “Als je ziet hoe het nu gaat, kan het alleen maar beter worden.” Hij hoopt dat de randvoorwaarden binnen het team verder verbeteren, zodat de focus nog meer op het voetbal kan liggen.

Tot slot heeft hij ook al een idee voor een volgend trainingskamp. “Griekenland lijkt me mooi. Athene of zo. Als het maar warm is.”

Met zijn nuchtere houding, groeiende vorm en duidelijke ambitie is Giuliano Vink een speler om in de gaten te houden. Zijn verhaal laat zien dat ontwikkeling tijd kost, maar dat inzet, vertrouwen en een hechte groep het verschil kunnen maken.