Paul Blank spreekt Jenna Broekman, een van de grootste talenten die de afgelopen jaren op de velden van VV Maarssen rondliep, staat aan de vooravond van een droomstap. Na acht jaar trouwe dienst bij Maarssen, maakt de 14-jarige verdedigster de overstap naar de jeugdopleiding van FC Utrecht. Een gesprek over doorzettingsvermogen, de kracht van het jongensvoetbal en de iconische witte haarband.

Wie Jenna Broekman over het sportpark van VV Maarssen ziet lopen, ziet in eerste instantie een rustige, nuchtere tiener uit Utrecht. Maar schijn bedriegt; zodra de schoenen aan gaan en de witte Nike-haarband wordt omgeknopt, verandert Jenna in een onverzettelijke rechtsback. Het is diezelfde mentaliteit die ervoor heeft gezorgd dat zij volgend seizoen mag uitkomen voor FC Utrecht Onder 17, ondanks dat ze pas 14 is.

Een fundament van acht jaar VV Maarssen
De voetbalreis van Jenna begon op zesjarige leeftijd bij de Benjamins van VV Maarssen. In een tijd waarin het meidenvoetbal nog volop in ontwikkeling was, was er voor haar leeftijdscategorie nog geen specifiek meidenteam. Het bleek een zegen in vermomming. Jenna sloot aan bij de jongens en is daar eigenlijk nooit meer weggegaan.

"Ik vond het vanaf het begin af aan gewoon het leukst om met de jongens te voetballen," legt ze uit. Die jaren tussen de jongens hebben haar gevormd tot de speelster die ze nu is: fysiek sterk, snel in haar handelen en tactisch volwassen. Hoewel ze in de loop der jaren diverse trainers zag passeren—waaronder haar eigen vader (Peter Broekman) en bekende namen binnen de club zoals Jasper van der Water, Roan van Schravendijk en Melvin van Doesburg —wijst ze Dennis Brouwer aan als de coach die haar het laatste zetje gaf. "Hij heeft me op de plek gezet waar ik nu sta en waar ik me het meest heb ontwikkeld: de rechtsbackpositie."

Als aanvoerder van haar team staat Jenna haar mannetje. Dat ze als meisje de kar trekt in een team vol puberende jongens, ziet ze zelf niet als een probleem. "Ik ben gewoon heel goed met mijn team. Ik denk dat de jongens het juist superleuk vinden dat ik de aanvoerder ben."

De weg naar de Domstad
Haar talent bleef niet onopgemerkt. Al vroeg werd Jenna gescout door de KNVB, waar ze tot en met de Onder 15 bleef meetrainen. Hoewel ze daar uiteindelijk afviel, bleek dat geen eindstation, maar een omweg naar iets mooiers. Via de RTO (Regionale Training Opleiding) en de Pre-Academy van FC Utrecht, speelde ze zich in de kijker bij de scouts in de Domstad.

Het resultaat? Een plek in de selectie van FC Utrecht Vrouwen Onder 17 voor het komende seizoen. Voor Jenna is dit meer dan een sportieve stap; het is het nastreven van haar ultieme doel. "Ik heb een seizoenskaart van het eerste en zit altijd met mijn vader op Vak S aan de lange zijde. Utrecht is echt mijn club," vertelt ze glunderend. Dat ze nu zelf het shirt met de rode diagonaal mag dragen, is de vervulling van een droom.

Discipline en opoffering
De stap naar een profclub brengt echter ook een nieuwe realiteit met zich mee. Waar ze bij VV Maarssen twee keer per week trainde, gaat dat aantal bij FC Utrecht naar vier keer, plus de wedstrijd op zaterdag. Dat vergt een hoop van een 14-jarige. "Ik heb afspraken gemaakt met school zodat ik eerder weg kan als dat nodig is," zegt Jenna nuchter.

In mei begint het regime al serieuzer te worden, waarbij ze de trainingen bij Maarssen combineert met extra sessies bij Utrecht om te wennen aan de hogere intensiteit. "De eerste trainingen voelde ik het wel aan mijn spieren, het is fysiek zwaarder. Er wordt meer op details gelet en alles moet technisch goed zijn."

Toch is Jenna niet bang voor de kou of de zware uren. Haar motivatie haalt ze uit het spelletje zelf en de gezelligheid van een team. Zelfs de typische tienerverleidingen lijken haar niet uit balans te brengen. Waar leeftijdsgenoten urenlang series streamen op Netflix, is Jenna liever buiten. "Ik kijk eigenlijk nooit series of films. Ik ben liever bij mijn vrienden of op het veld."

De witte haarband als handelsmerk
In het interview met Paul Blank komt een grappig detail naar voren: Jenna’s witte haarband. Het is haar 'signature look' op het veld. "Mensen herkennen me daaraan. Als ik hem niet op heb, vragen ze zich af wie ik ben," lacht ze. Naast het feit dat het praktisch is voor haar lange haar, is het inmiddels een symbool geworden van haar aanwezigheid op de rechterflank.

Wat haar kwaliteiten betreft, is ze kritisch maar zelfverzekerd. Haar fysieke kracht is haar grootste wapen, een erfenis van de jarenlange duels met jongens. Haar ontwikkelpunt? "Ik wil vaker mee naar voren gaan om aanvallend acties te maken. Daar kan ik nog aan werken."

Afscheid van een veilige haven
Het vertrek bij VV Maarssen valt haar zwaar, ondanks de vreugde over de overstap. Acht jaar lang was de club haar tweede huis. "Het is dubbel. Ik vind het superleuk dat ik naar Utrecht mag, maar ik moet wel al mijn vrienden in het team achterlaten." Gelukkig is de band met de club niet zomaar doorgebroken. Haar broer, Jay voetbalt nog in de Onder 19 van Maarssen en Jenna is vastbesloten om op zaterdagen, als haar eigen schema het toelaat, langs de lijn te staan om haar oude teamgenoten aan te moedigen.

Op de vraag of er na FC Utrecht nog een groter doel is, zoals bijvoorbeeld Arsenal, antwoordt ze bescheiden: "Dat zou natuurlijk vet zijn, maar zover denk ik nog niet. Utrecht is nu mijn hoofddoel."

Een voorbeeld voor de jeugd
Jenna Broekman is het levende bewijs dat hard werken, een goede instelling en het durven aangaan van de strijd tussen de jongens een fantastische basis legt voor een carrière in het meidenvoetbal. Bij VV Maarssen zwaaien we haar met pijn in het hart, maar vooral met heel veel trots uit.

We wensen Jenna ontzettend veel succes bij FC Utrecht. We blijven haar volgen en hopen haar in de toekomst nog vaak terug te zien op de velden, of dat nu in de Galgenwaard is of gewoon als supporter langs de lijn bij ons eigen VV Maarssen.

Luister hier de podcast met Jenna:
https://open.spotify.com/episode/0xnr2DQNSQpa4E9i7bN81l?si=llssC1C9TSynby_f7xnHYQ&nd=1&dlsi=e0bf9f3220e146b9